Nauka o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny, znajdująca się w depozycie wiary świętej Kościoła powszechnego, nabrała rozgłosu i blasku dopiero w czasach niedawnych. Jej dogmatyczne określenie nastąpiło w bazylice św. Piotra w Rzymie 8 grudnia 1854 r. bullą Ineffabilis Deus papieża Piusa IX, w obecności 54 kardynałów i 140 arcybiskupów oraz biskupów. W znacznej mierze przyczyniły się do tego objawienia Najświętszej Maryi Panny w 1830 r. s. Katarzynie Laboure, nowicjuszce Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia świętego Wincentego a Paulo. Katarzyna Laboure, urodziła się 2 maja 1806 r. Do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia wstąpiła z początkiem 1830 r. Przeważającą część swojego życia spędziła, posługując w przytułku dla starców d’Enghien na przedmieściu Paryża. Tam też zakończyła swoje pokorne i ciche życie 31 grudnia 1876 r. Została beatyfikowana 28 maja 1933 r. przez Piusa XI, a kanonizowana 27 lipca 1947 r. przez Piusa XII.

Znamienny wpływ na historię rozwoju czci do Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej na początku XX w. miało dwóch polskich kapłanów. Na przełomie 1904 i 1905 r. wśród duchowieństwa zbudziło się pragnienie, aby medalik Najświętszej Maryi Panny otrzymał przywileje i odpusty na równi z istniejącym szkaplerzem Najświętszej Maryi Panny – zwanym Niebieskim Szkaplerzem. Niezwykle pokorny polski kapłan, misjonarz Zgromadzenia Misji Świętego Wincentego a Paulo, proboszcz wiejskiej parafii pod Krakowem, ks. Franciszek, Ksawery Domoradzki CM, kieruje list do ówczesnego Metropolity Lwowskiego, obrządku łacińskiego, arcybiskupa Józefa Bilczewskiego. Zawiera w nim serdeczną prośbę, aby Jego Eminencja podjął starania w Stolicy Apostolskiej o przyznanie przez Ojca Świętego, Piusa X przywilejów i odpustów Cudownemu Medalikowi oraz utworzenia dla kościoła powszechnego Stowarzyszenia Cudownego Medalika. Inicjatywa ks. Domoradzkiego CM zostaje entuzjastycznie przyjęta przez Arcybiskupa Lwowskiego. Więcej…