Józef Bilczewski urodził się 26 kwietnia 1860 r. w Wilamowicach. Święcenia kapłańskie przyjął 6 lipca 1884 r. w Krakowie z rąk bp. Albina Dunajewskiego. Po święceniach pełnił posługę kapłańską w parafii pw. św. Bartłomieja w Mogile k. Krakowa. W latach 1885–1886 studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wiedeńskiego, gdzie w ciągu dwóch lat uzyskał stopień doktora teologii. W latach 1886–1887 studiował archeologię starochrześcijańską na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, a w 1888 r. przez jeden semestr teologię dogmatyczną w Instytucie Teologicznym w Paryżu. Po powrocie do kraju w tymże roku pracował jako wikariusz i katecheta w Kętach, a następnie w Krakowie przy kościele pw. św. św. Piotra i Pawła oraz jako zastępca etatowego nauczyciela w Gimnazjum św. Anny w Krakowie.

Dzięki inicjatywie św. Józefa Bilczewskiego na terenie archidiecezji lwowskiej powstało 330 obiektów sakralnych na czele z monumentalnym kościołem pw. św. Elżbiety we Lwowie. Hierarcha wspierał rozwój Wilamowic, a także edukację miejscowej społeczności. Odznaczał się też troską o ubogich. W swojej pracy duszpasterskiej wzorował się na bł. Jakubie Strzemieniu. Pragnął pomagać materialnie i duchowo wszystkim potrzebującym. Głosił pogląd, że sama praca w Kościele nie wystarczy, że należy do niej dołączyć pracę społeczną. Dążył do usunięcia wszelkiego rodzaju nadużyć, których ofiarami były środowiska ekonomicznie słabsze. W celu przygotowania księży do tego typu działalności organizował w swoim pałacu we Lwowie specjalne kursy społeczne. Z własnych funduszy i subwencji sejmu wybudował Dom Katolicki we Lwowie. Zajmował się pomocą dla studentów szkół ludowych, wspomagał także materialnie ubogie środowiska robotnicze.

Na początku 1905 r., zainspirowany prośbą ks. Franciszka Ksawerego Domoradzkiego CM o nadanie przywilejów i odpustów Cudownemu Medalikowi oraz zatwierdzenie Stowarzyszenia Cudownego Medalika, podczas pielgrzymki z młodzieżą polską do Rzymu, odbył prywatną audiencję u ojca świętego. Pius X przychylił się do tej prośby i zlecił abp. Bilczewskiemu nadanie tym staraniom charakteru urzędowego. Po powrocie do Lwowa metropolita niezwłocznie zredagował stosowny dokument, który podpisali również: ordynariusz przemyski bp Józef Pelczar, bp tarnowski Leon Wałęga, bp lwowski Karol Hryniewiecki, abp Andrzej Szeptycki oraz abp lwowski obrzędu ormiańskiego Józef Teodorowicz. Na skutek podjętych starań 3 czerwca 1905 r. Pius X zatwierdził przywileje i odpusty dla Cudownego Medalika objawionego przez Matkę Bożą Niepokalanie Poczętą oraz Stowarzyszenie Cudownego Medalika. Wiecej…