J\u00f3zef Bilczewski urodzi\u0142 si\u0119 26 kwietnia 1860 r. w Wilamowicach. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 6 lipca 1884 r. w Krakowie z r\u0105k bp. Albina Dunajewskiego. Po \u015bwi\u0119ceniach pe\u0142ni\u0142 pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 w parafii pw. \u015bw. Bart\u0142omieja w Mogile k. Krakowa. W latach 1885\u20131886 studiowa\u0142 na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wiede\u0144skiego, gdzie w ci\u0105gu dw\u00f3ch lat uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora teologii. W latach 1886\u20131887 studiowa\u0142 archeologi\u0119 starochrze\u015bcija\u0144sk\u0105 na Uniwersytecie Gregoria\u0144skim w Rzymie, a w 1888 r. przez jeden semestr teologi\u0119 dogmatyczn\u0105 w Instytucie Teologicznym w Pary\u017cu. Po powrocie do kraju w tym\u017ce roku pracowa\u0142 jako wikariusz i katecheta w K\u0119tach, a nast\u0119pnie w Krakowie przy ko\u015bciele pw. \u015bw. \u015bw. Piotra i Paw\u0142a oraz jako zast\u0119pca etatowego nauczyciela w Gimnazjum \u015bw. Anny w Krakowie.<\/p>\n
Dzi\u0119ki inicjatywie \u015bw. J\u00f3zefa Bilczewskiego na terenie archidiecezji lwowskiej powsta\u0142o 330 obiekt\u00f3w sakralnych na czele z monumentalnym ko\u015bcio\u0142em pw. \u015bw. El\u017cbiety we Lwowie. Hierarcha wspiera\u0142 rozw\u00f3j Wilamowic, a tak\u017ce edukacj\u0119 miejscowej spo\u0142eczno\u015bci. Odznacza\u0142 si\u0119 te\u017c trosk\u0105 o ubogich. W swojej pracy duszpasterskiej wzorowa\u0142 si\u0119 na b\u0142. Jakubie Strzemieniu. Pragn\u0105\u0142 pomaga\u0107 materialnie i duchowo wszystkim potrzebuj\u0105cym. G\u0142osi\u0142 pogl\u0105d, \u017ce sama praca w Ko\u015bciele nie wystarczy, \u017ce nale\u017cy do niej do\u0142\u0105czy\u0107 prac\u0119 spo\u0142eczn\u0105. D\u0105\u017cy\u0142 do usuni\u0119cia wszelkiego rodzaju nadu\u017cy\u0107, kt\u00f3rych ofiarami by\u0142y \u015brodowiska ekonomicznie s\u0142absze. W celu przygotowania ksi\u0119\u017cy do tego typu dzia\u0142alno\u015bci organizowa\u0142 w swoim pa\u0142acu we Lwowie specjalne kursy spo\u0142eczne. Z w\u0142asnych funduszy i subwencji sejmu wybudowa\u0142 Dom Katolicki we Lwowie. Zajmowa\u0142 si\u0119 pomoc\u0105 dla student\u00f3w szk\u00f3\u0142 ludowych, wspomaga\u0142 tak\u017ce materialnie ubogie \u015brodowiska robotnicze.<\/p>\n
Na pocz\u0105tku 1905 r., zainspirowany pro\u015bb\u0105 ks. Franciszka Ksawerego Domoradzkiego CM o nadanie przywilej\u00f3w i odpust\u00f3w Cudownemu Medalikowi oraz zatwierdzenie Stowarzyszenia Cudownego Medalika, podczas pielgrzymki z m\u0142odzie\u017c\u0105 polsk\u0105 do Rzymu, odby\u0142 prywatn\u0105 audiencj\u0119 u ojca \u015bwi\u0119tego. Pius X przychyli\u0142 si\u0119 do tej pro\u015bby i zleci\u0142 abp. Bilczewskiemu nadanie tym staraniom charakteru urz\u0119dowego. Po powrocie do Lwowa metropolita niezw\u0142ocznie zredagowa\u0142 stosowny dokument, kt\u00f3ry podpisali r\u00f3wnie\u017c: ordynariusz przemyski bp J\u00f3zef Pelczar, bp tarnowski Leon Wa\u0142\u0119ga, bp lwowski Karol Hryniewiecki, abp Andrzej Szeptycki oraz abp lwowski obrz\u0119du ormia\u0144skiego J\u00f3zef Teodorowicz. Na skutek podj\u0119tych stara\u0144 3 czerwca 1905 r. Pius X zatwierdzi\u0142 przywileje i odpusty dla Cudownego Medalika objawionego przez Matk\u0119 Bo\u017c\u0105 Niepokalanie Pocz\u0119t\u0105 oraz Stowarzyszenie Cudownego Medalika. Wiecej\u2026<\/strong><\/a><\/p>\n\n